در این خاک زر خیز ایران زمین، نبودند جز مردمی پاک دین /

همه دینشان مردی و داد بود، کز آن کشور آزاد و آباد بود /

بزرگی به مردی و فرهنگ بود، گدایی در این بوم و بر ننگ بود /

از آن روز دشمن به ما چیره گشت، که ما را روان و خرد تیره گشت/

از آن روز این خانه ویرانه شد، که نان آورش مرد بیگانه شد/

چو ناکس به ده کدخدایی کند، کشاورز باید گدایی کند/

بسوزد در آتش گرت جان و تن، به از بندگی کردن و زیستن/

اگر مایه زندگی بندگیست، دو صد باره مردن به از زنـــــــدگـــــــیـــــســـتـ